Theodoulos Gregoriou

Theodoulos Gregoriou urodził się w Malounta, w Nikozji, w 1956 roku. Mieszka i pracuje w Nikozji oraz Paryżu. Dzięki stypendium UNESCO, w latach 1976–1981 studiował malarstwo w Instytucie Sztuk Pięknych im. Nicolae Grigorescu w Bukareszcie. Kontynuował naukę dzięki stypendium rządu francuskiego, zapisując się do Cité internationale des arts oraz do Szkoły Sztuk Pięknych w Paryżu (1986–1987).

Jego udział w Biennale w Wenecji (Aperto 1990) zapoczątkował znaczącą obecność na międzynarodowej scenie artystycznej. Stworzył monumentalne dzieła w przestrzeniach publicznych na Cyprze, we Francji i w Grecji. Prezentował swoją twórczość na wielu wystawach indywidualnych i międzynarodowych wystawach grupowych na Cyprze i za granicą.

Dorastając w pobliżu starożytnej kopalni miedzi (epoka brązu), Theodoulos kieruje się geograficznym i pamięciowym potencjałem materiałów i substancji. W oparciu o zasadę Arystotelesa, że „materia niesie w sobie zasadę ruchu i zmiany, ale nabiera kształtu i obrazu za sprawą interwencji umysłu”, artysta stara się zjednoczyć pozornie przeciwstawne elementy (chronologiczne, przestrzenne, kulturowe, geograficzne, chemiczne) poprzez sztukę. Dzięki abstrakcyjnym strukturom, artysta pozwala tym obcym komponentom na współistnienie. Korzystając z technologii cyfrowej, artysta przekracza „teraźniejszość” swojego procesu w poszukiwaniu czegoś bardziej ponadczasowego, mniej związanego z chwilą.

Jednym z jego najbardziej emblematycznych dzieł była wystawa w galerii cypryjskich antyków w Luwrze, prezentowana w latach 2008–2010, zatytułowana „Cypr, od epoki neolitu do Theodoulosa”.

Kolejnym znaczącym dziełem było „Kyttara; Komórki – Choirokoitia”, zainstalowane w budynku UNESCO w Paryżu. Było to kontynuacją pracy „Cypr, od epoki neolitu do Theodoulosa”, prezentowanej w Luwrze.

Te kreacje wynikły z ugruntowanego podejścia jego badań artystycznych nad symboliką geometrii, jej związkiem z logiką, miarą i harmonią, i opierały się na elemencie emblematicznym dla artysty — komórce. Analizując komórkową strukturę pisma cypryjskiego i cypro-minojskiego, okrągłą strukturę neolitycznego osiedla Choirokoitia oraz prostokątną strukturę osiedla Engomi, ukazuje ich pełną relację z komórkową strukturą współczesnego elektronicznego krajobrazu.

W swojej pracy w UNESCO artysta inspirował się architektoniczną, okrągłą strukturą archeologicznego osiedla neolitycznego Choirokoitia. Ta archetypowa komórkowa struktura przetrwała niezmieniona przez czas i artysta napotkał ją w środowisku elektronicznym, gdzie ponownie komórka jest głównym elementem tworzenia. W realizacji tego dzieła używa symbolicznie, w reliefie, pierwotnych, ponadczasowych materiałów, takich jak ziemia, ochra, miedź i tlenek żelaza. Archetypowe idee, struktury i materiały są dla artysty nicią, która łączy go z przeszłością. Odkrywając przeszłość, odkrywa jednocześnie siebie jako nieskończenie małą komórkę świata, na której współistnieją warstwy przeszłości i dynamika technologicznego cudu teraźniejszości. Komórki, która została pobłogosławiona możliwością wykorzystania „logosu” do kształtowania przyszłości.