Θεόδουλος Γρηγορίου

Ο Θεόδουλος Γρηγορίου γεννήθηκε στην Μαλούντα της Λευκωσίας το 1956. Ζει και εργάζεται μεταξύ Λευκωσίας και Παρισιού.

Με υποτροφία από την UNESCO, από το 1976 μέχρι το 1981 σπούδασε Ζωγραφική στο Ινστιτούτο Καλών Τεχνών Nicolae Grigorescu στο Βουκουρέστι. Συνέχισε με υποτροφία της Γαλλικής Κυβέρνησης και γράφτηκε στο Cité Internationale des Arts και στη Σχολή Καλών Τεχνών στο Παρίσι (1986–1987).

Η συμμετοχή του στην Μπιενάλε της Βενετίας (Aperto 1990) ήταν η αρχή μιας σημαντικής παρουσίας στη διεθνή καλλιτεχνική σκηνή. Έχει δημιουργήσει μνημειώδη έργα σε δημόσιους χώρους σε Κύπρο, Γαλλία και Ελλάδα. Έχει παρουσιάσει τη δουλειά του σε πολλές ατομικές και διεθνείς ομαδικές εκθέσεις στην Κύπρο και στο εξωτερικό.

Έχοντας μεγαλώσει δίπλα σε ένα αρχαίο (εποχή Χαλκού) μεταλλείο χαλκού, ο Θεόδουλος καθοδηγείται από τις γεωγραφικές και μνημονιακές δυνατότητες του υλικού και της ουσίας. Κατευθυνόμενος από την αρχή του Αριστοτέλη «Η ύλη φέρνει από μόνη της την αρχή της κίνησης και της αλλαγής αλλά παίρνει μορφή και εικόνα με την παρέμβαση του νου», επιδιώκει να ενώσει φαινομενικά αντίθετα (χρονολογικά, χωρικά, πολιτισμικά, γεωγραφικά, χημικά) στοιχεία μέσω της τέχνης. Χάρη σε αφηρημένα δομικά μοτίβα, ο καλλιτέχνης επιτρέπει σε αυτά τα ξένα στοιχεία να συνυπάρχουν. Χρησιμοποιώντας την ψηφιακή τεχνολογία, ο καλλιτέχνης παρακάμπτει τη διαδικασία του «τώρα» αναζητώντας κάτι πιο διαχρονικό, λιγότερο δεσμευμένο στη στιγμή.

Από τις πλέον εμβληματικές δουλειές του είναι η έκθεση στο Μουσείο του Λούβρου, στην αίθουσα με τις κυπριακές αρχαιότητες η οποία παρουσιάστηκε από το 2008 μέχρι το 2009 με τίτλο «Κύπρος, από τη Νεολιθική στο Θεόδουλο».

Επίσης, το έργο του Θεόδουλου στο κτίριο της UNESCO στο Παρίσι με τίτλο «Kyttara; Cells – Choirokoitia» και ήταν η συνέχεια του έργου «Κύπρος, από τη Νεολιθική Εποχή στο Θεόδουλο» που εκτέθηκε στο Μουσείο του Λούβρου.

Οι δημιουργίες αυτές ξεκίνησαν από την καθιερωμένη προσέγγιση της καλλιτεχνικής του έρευνας για τα σύμβολα της γεωμετρίας, τη σχέση της με τη λογική, το μέτρο και την αρμονία, και προχώρησαν στη βάση ενός στοιχείου, εμβληματικό για αυτόν, του κυττάρου. Αναλύοντας την κυτταροειδή δομή της κυπρο-συλλαβικής και κυπρο-μινωικής γραφής, την κυκλική δομή του νεολιθικού οικισμού της Χοιροκοιτίας και της ορθογώνιας δομής του οικισμού της Έγκωμης, παραλληλίζοντας τη δόμηση του εικονικού χώρου με αυτή του ιστορικού.

Στο συγκεκριμένο έργο στην UNESCO, o καλλιτέχνης εμπνέεται από την αρχιτεκτονική κυκλική δομή του αρχαιολογικού οικισμού της νεολιθικής Χοιροκοιτίας. Αυτή η αρχετυπική κυτταροειδής δομή έχει επιβιώσει αναλλοίωτη στο χρόνο και ο καλλιτέχνης τη συνάντησε και στον ηλεκτρονικό υπολογιστή, όπου για άλλη μια φορά το κύτταρο είναι το κύριο στοιχείο της δημιουργίας.  Στην υλοποίηση του έργου χρησιμοποιεί με συμβολική διάθεση και ανάγλυφη γραφή, αρχέγονα, διαχρονικά υλικά, όπως το χώμα, η ώχρα και τα οξείδια του χαλκού και του σιδήρου. Οι αρχετυπικές ιδέες, δομές και υλικά αποτελούν για τον καλλιτέχνη τον μίτο που τον συνδέει με το παρελθόν. Ανακαλύπτοντας το παρελθόν, ανακαλύπτει ταυτόχρονα και τον ίδιο τον εαυτό του ως ένα απειροελάχιστο κύτταρο του κόσμου, στο οποίο συμβιώνουν επιστρώσεις του παρελθόντος χρόνου και οι δυναμικές του τεχνολογικού θαύματος του παρόντος. Ενός κυττάρου που ευλογήθηκε από τη δυνατότητα της χρησιμοποίησης του «λόγου» για διαμόρφωση του μέλλοντος.