Еколошката криза, еден од најголемите предизвици на нашето време, стана централна тема за уметниците ширум светот, кои ја користат својата уметност како алатка за подигање на свеста и поттикнување промени.Со влијанието на пандемијата врз општеството и економијата, одржливоста во уметноста стана важна гранка на креативноста, насочена кон заштита на животната средина.
Еколошката уметност се појави во 1960-тите, при што уметниците како Нилс Удо и Пјотр Ковалски го отворија патот за нови форми на изразување фокусирани на природата и односот меѓу луѓето и околината. Оваа уметност вклучува движења како што се Еколошка уметност, Земјена уметност (Land Art) и Одржлива уметност, со цел да се промовира еколошката свест и обновувањето на природниот свет.
Уметниците како Енди Голдсворти создаваат дела кои ја интегрираат природата преку иницијативи како што се користење природни материјали и создавање привремени дела во природни простори. Други, како Олафур Елиасон, ги користат своите дела за да ги истакнат климатските промени, како што се гледа во неговата инсталација „Ледениот часовник“, каде што користел парчиња мраз за да ја подигне свеста за глобалното затоплување.
Одржливоста во уметноста се однесува на рамнотежата помеѓу производството на добра и грижата за природните ресурси, осигурувајќи дека ресурсите на екосистемот се обновуваат со исто или побрзо темпо отколку што се користат. Преку оваа филозофија, уметноста станува алатка за подигање на јавната свест и менување на однесувањата.
Многу уметници, како Костас Цолкис и Данае Страту во Грција, имаат вградено еколошка димензија во нивните дела, нудејќи креативен одраз на нашиот однос со природата. Данае Страту, со своето дело „Пустински здив“, создава парчиња што ја поврзуваат земјата со уметничкиот израз, додека уметниците како Костас Вароцос и Мариос Спилиопулос го истражуваат односот човек-природа преку современата уметност.
Одржливоста не е само за промена на начинот на кој се произведува уметноста, туку и за обликување на нов начин на размислување во однос на нашиот начин на живот. Во овој контекст, изложбите и конференциите, како што е симпозиумот за уметноста на одржливост во Фондацијата Оназис, обезбедуваат платформа за зајакнување на дијалогот и развивање акции со еколошка свест.
Уметноста сега стана интегрален дел од промените во животната средина, а уметниците дејствуваат како агенти на свеста и движечка сила за поодржливо и поодговорно општество. Иднината на уметноста не е само креативна, туку директно поврзана со потребата за заштита и обновување на животната средина.
Организации кои промовираат одржливост во уметноста: Центар за уметничко образование и одржливост (CAES), Уметничко истражување и развој, Еко-простор, Зелен музеј, Cultura21: меѓународна мрежа за култури на одржливост, Уметност и екологија, Одржливост и современа уметност, Нови граници во уметничката социологија: 2007 ESА, Конференција за уметности, Центар за одржливи практики во уметностите.
