Музика

Иако Римјаните ја освоиле Грција пред илјадници години, грчките идеи продолжуваат да влијаат врз нас и денес. Тоа е особено точно во музиката каде што античките Грци имале влијание врз создавањето и развојот на операта, класичната музика и џезот. На некој начин, токму поради Римјаните била зачувана грчката култура. Римјаните ги позајмиле музичките идеали на Грците и ги вградиле во ракописи кои продолжиле да се копираат низ вековите. Многу од нашите музички термини потекнуваат од Грците, како што се симфонија, акорд, рефрен, ритам на хармонија на мелодија, ода, стерео, моно и синтисајзер како неколку од нив. Во Фиренца кон крајот на 1500-тите, група италијански композитори вљубеници во антиката, наречена Камерата, напишале музика инспирирана од грчкиот хор што доведе до раѓање на операта. Децениското свирење акорди уметнички ги доведе џез музичарите во ќорсокак. Инспириран од музичката теорија развиена од Џорџ Расел врз основа на античкиот грчки музички систем од 7 скали, Мајлс Дејвис го напиша и го издаде својот првенец албум „Kind of Blue“ (Некако сино) што го постави зародишот на модалниот џез. Модерните џез музичари сè уште креативно ги користат грчките модови во нивната музика. Современите класични музичари, исто така, се инспирирани од грчката култура и митологија, искористувајќи ги нејзините познати приказни за современи дела. На светската премиера во Центарот за изведувачки уметности „Кенеди“, Мајкл Доерти го постави делото на поетесата Ен Карсон, „Troy Jam“ (Тројанска гужва) во музика. Делото е пресврт на Илијадата, епската поема на Хомер за Тројанската војна. Во верзијата на Карсон, Грците се борат против Троја со своите инструменти и музика наместо со оружје. Рембетико, жанр на грчката урбана народна музика, се појави на почетокот на 20 век. Често се занимавала со теми поврзани со потешкотии и маргинализирани заедници. Ритмичките и мелодичните елементи на Рембетико влијаеле на различни балкански музички традиции. Многу опери црпат инспирација од грчката митологија и нејзините теми. Приказните за боговите, хероите и трагичните љубовни приказни од Античка Грција станаа популарни теми за оперски композиции Еве неколку примери за тоа како Грција влијаела на операта: „Враќањето на Улис во татковината“ на Монтеверди, 1640 година (заснован на „Одисеја“, „Глуковата Ифигенија“ во Таурид, 1779 година (заснована на „Ифигенија меѓу бикови “ на Еврипид), „Медеја“ на Херубини, 1797 година (заснована на „Медеја““ на Еврипид), „Електра на Штраус, 1909 година (заснована на „Електра“ на Софокле), „Едип“ од Енеско, 1936 година (заснована на „Кралот Едип“ од Софокле), „Типетовиот Крал Приам, 1962 година, (Илијада), „Басаридите“ од Хенце, 1966 година (заснована на „Баки“ на Еврипид) и „Гркот на Турниџ“, 1988 година (заснована на адаптацијата на „Кралот Едип“ од Стивен Беркоф) и операта „Орфеј и Евридика“ на Кристоф Вилибалд Глук, 1762 година (заснована на митот за Гркот Орфеј и Евридус).